Latest Entries »

ALS IK NU NIKS ZOU SCHRIJVEN, DAN BLEEF HET VILTJE BLANCO,
ONBESCHREVEN, ONBEROERD, WIT, EN DAT IS VOOR MIJ EEN MANCO.
IK KAN EINDELOOS BLIJVEN DENKEN, ONDERWEG, AAN JOU OF MIJ,
TERWIJL IK OP DE FIETS ZIT EN IK, NET ALS JIJ, VOEL ME VRIJ…

MET DE PEN IN DE AANSLAG, VOOR DE DORST EEN BEKER WITTE MELK,

KOMT DE INSPIRATIE TOT MIJ, GEDACHTEN VLOEIEN, GENOT WELK,

IK ZONDER ER HEEL VEEL, ONBEWUST BIJ NA TE HOEVEN DENKEN,

BESCHRIJF OP DIT BLANCO STUK PAPIER, OM JULLIE TE SCHENKEN…

 

SCHENK DE BEKER NOGMAALS VOL, VOL MET DIERBARE  HERINNERING,

AAN DIE AVOND DAT IK, GEHEEL TOEVALLIG, JOU GELUKKIG ONTVING.

MIJN HUID BLEEK ALS WIT PAPIER, ZONDER INKT, ONBESCHREVEN.

JOUW HUID DONKER, SUIKER BRUIN, VAN JE PA EN MA GEKREGEN.

 

 

WAT EEN MOOIE NACHT, SAMEN ZIJN WE MET Z’N ALLEN, NIET ALLEEN.

DIE HERINNERING MAAKT MIJ WARM VAN BINNEN, BUITEN OP ‘T TERRAS.

IK VRAAG MIJ NU WEL AF, WAAR GAAT HET MET MIJ HEEN?

WANT, STEL DAT IK EEN BLANCO VILTJE BEN, EN HIJ GEEN SCHRIJVER WAS…

Advertenties

VOOR SARAH:

Het is een kwestie van smaak, wat jij wil,

zout of zoet, zuur, bitter, of iets ertussenin.

Een kleine nuance in de smaak, maakt jouw verschil.

Verschil van mening kan ook, aan ’t eind of ’t begin…

Hoe het ook zij, ik zie, hoor, ervaar geen goed of fout.

Dat zou een oordeel zijn, en dat vind ik verkeerd.

Het is gewoon maar net, waar je als mens van houdt?

Wat voor kleur bijvoorbeeld, GEEL is mij aangeleerd.

En dat terwijl ik BLAUW draag, veel liever prefereer,

weet ook niet waarom? Wat ik wel weet is van belang!

Dat ik ben, mijn zijn, hier en nu, een echte heer,

een eigen smaak heb, verschillend, maar zeker “senang”

 

FOR PAUL:

TASTE DIFFERENCES

It is just a matter of taste, what you want,

salt or sweet, bitter or sour, or something in between.

A small nuance in taste, makes you different.

Difference of opinion, it might also be, at the end,

or in the beginning.

Whatever it may be, I see, hear, experience no good no bad.

That would be a judgement, and that’s what I convict.

It is just what you like as a person.

For example, your favorite color, mine is YELLOW , tought to me.

Strange, because I wear BLUE preferably, I don’t know why?

What I do know, is of more importance!

That I am, my being, here and now a real gentle_man,

having my own taste, different, but “senang”

 

_BRABANT__

________
____________________________________________ 

MIJN STAD MEANDERT LANGS DE DOMMEL,

MIJN STAD IS MIJN LOKAAL,

IK KEN DE HOEKEN, ALLEMAAL!

IN MIJN STAD BEN IK MEESTER,

MIJN SCHOOLBORD ZIJN DE MUREN,

MET OF ZONDER TEKSTEN OF EEN TEKENING, 

ALS GRAFITTI VOOR DE LEESTER…

 

ZIJ STAAT STIL, KIJKT VOL VERBAZING, IN HET ROND.

VOOR HET EERST AANSCHOUWT, DOOR HAAR OGEN,

GELUIDEN, WAARGENOMEN, TRILLING VAN DE GROND…

 

HAAR STAD VOLGT AL JAREN DE LIJNEN,

VAN DE WATER TROEBELE SEINE.

HAAR STAD IS METROPOOL INTERLOKAAL, SANS GÈNE.

IN HAAR STAD IS ZIJ DE MEESTERES,

IK DE LEERING,

KAN NOG VEEL VAN HAAR LEREN,

MITS IK NAAR PARIJS GING…

Light up my day, by smiling, be positive and bright. It makes me smile too, let’s the feelings flow free. Her eyes spark, I see it, and the way she looks at me, I know it elevates her thoughts this summers night. As the time slowly passes by, every minute on the clock, the alcohol does its work, elevates us even more, life is beautiful, embrace it, put it on lock…

We both enjoy this moment,  here and now. What tomorrow brings, God only knows. And even she does not know all that flows. She even asks herself, what do I allow? But I don’t believe in God, I believe myself. In what the day brings to me, unknown. And so does she believe, let it be shown. That by smiling 😊 we all can retrieve the elevation of our people’s nation..



THE CENTRAL POINT OF FOCUS IN LIFE IS NOT HAVING A RELATIONSHIP. OR A CAR, A HOUSE, A TREE AND A WIFE, NOT NECESSARILY IN THAT ORDER OF APPEARANCE, ANY WAY. IT IS ALL ABOUT NJOYING THOSE THINGS OR WITHOUT THEM, EVERY SINGLE DAY. BEING SINGLE, DOES NOT MEAN THAN BEING ALL ALONE, BEING SAD OR WHATEVER, BUT FEELING THE JOY OF LIFE AND BE GLAD WITH IT, BE CLEVER…

A PERSON RECENTLY SAID TO ME, IS THAT THE REAL QUESTION; TO BE OR NOT TO BE? YOU MEAN, AM I HAPPY JUST THE WAY IT IS RIGHT NOW?I DO FEEL SO, I SAID TO HER, TO BE HONEST. SHE LOOKED AT ME WITH EYES SURPRISED, ME LAUGHING FRIENDLY BACK TO HER, WITH A BROUGHT SMILE ON MY EVER LAUGHING FACE AND TOLD HER. IT IS WHAT IT IS, IT IS WHAT I PROMISED…MYSELF… HAVING JOY OF THE LITTLE THINGS, AND THE GREAT THINGS TOO, THAT IS WHAT GUIDES ME, AND MAKES ME FIND THE “N” IN JOY ALWAYS 2…

Such a nice thought to enter the weekend. ..thankfulness, it brings a smile upon your face. Being thankfull, such a nice subject for a beautiful poem, words of thankfullness shoot thru my mind, fail, no don’t shoot, the firing has ceased, temporarily suspended…

In the safe haven of the shadow in the beams of the Dutch sun, children play under the spring fresh green trees on the court, playing football or coloring the pavement tiles whith all the rainbow colors. As if it always should have been so. Without the unsafety of human violence, in a land far away from here, unvolontarily made a journey which made a permanent impression on them…

An older man does not understand the language, but his eyes do speak, just like his hands. Speachless in signs. Thankfullness all over, for the attention whitout violence people also can give to eachother. Not that negative enery under the same sun, felt in is own country, recently, not to be found and not to be explained. No, it is his expression of positive energy, after all he heared, saw and does not say. Now he reaches out to contact me and sais “thank you…” and by doing so he also touches us all in the soul of our hearts….of thankfulness….

Een mooie gedachte om het weekend mee in te gaan, .dankbaarheid, daar.krijg je toch een glimlach van op je gezicht. Dankbaar zijn, een prachtig onderwerp voor een mooi gedicht, woorden van dankbaarheid schieten tekort, nee niet schieten, het vuren gestaakt, tijdelijk opgeschort…

In de veilige luwte van de schaduw in de stralen van de Hollandse zon, spelen die kinderen onder de fris groene bomen op het plein, een spelletje voetbal of kleuren de stoeptegels met alle kleuren van de regenboog. Alsof het altijd al zo had mogen zijn. Zonder de onveiligheid van menselijk geweld, in een land hier ver vandaan, onvrijwillig een reis gemaakt, die er vast niet om loog…

Een oudere man verstaat de taal niet, maar zijn ogen spreken, net als zijn handen, in gebaren. Dankbaarheid alom, voor de geweldloze aandacht die mensen óók kunnen geven aan elkaar.Niet de negatieve enerie die onder diezelfde zon, in zijn eigen land, recentelijk, ver te zoeken is en niet is te verklaren. Nee, het is zijn uiting van positieve energie, na alles wat hij hoorde, zag en verzwijgt. Maar nu niet, hij zoekt contact en zegt “thank you…” en raakt daarmee bij ons ook een gevoelige snaar….
van dankbaarheid….

Op het stille station vroeg in de lente morgen, zat hij op een bankje zonder zorgen.
Starend in de verte, naar de trein, die niet stopt, geen stoptrein, maar intercity, dus dat klopt.
Niet veel later stopt de sprinter wel verwacht, precies op tijd wisselt de morgen met de nacht.
Alleen de maan rest nog en begroet de zon, beide reflecteren licht op de ruit van de wagon…

Optisch verschijnt weerspiegeling van de volle maan, hij reflecteert terug op de zin van ’t bestaan.
Een nieuwe dag, nieuwe kansen in al die routine, goedlopend, staal op staal als ‘n geoliede machine.
Net als hij, kijkend naar de maan die vervaagt, gedachten komen en gaan tot hij zich afvraagt.
Zit ik wel op het goede, het juiste spoor, ga ik zo verder, trek aan de noodrem, of ga zo door…

Gedachteloos bereikt hij dan zijn bestemming, de maan en zon lachen, hij hardop zonder remming.
Zijn glimlach beantwoordt, een vreemde lacht terug. De dag goed begonnen, al was het wat vlug.
Opgewekt en opgeladen, met positieve energie, stapt hij uit in de hectiek van het dagelijks bestaan.
Om zijn rol weer te vervullen, in zijn leven en zijn baan. Reflecterend op zichzelf,
heeft hij het allemaal aardig onder de knie … of nie(t)…?

Sorrow, surprise and confusion takes part of her life, in a blink of an eye. She does not know the reason, often ignores it, or even asks herself what it is and why? There is an empty space in her thoughts that gets inspired by the new path she has chosen, it is unpaved, uneven even, and it makes her view on life, her own, suddenly arosen…

So in this world of sudden changes, the faith in God is a stable factor in her life. It does not get shaken by the views of others, sisters and brothers, it doesn’t separate like a knife. It makes het spirit and believe even stonger, allthough cusiousity is a fact, it makes her wonder what life has to offer her, and she likes to be treated with respect…

So there she floates between heaven and earth, between sorrow and hapyness, surprise and expectance, and above all total confusion…how do I stand in this mess?  coincidence does excist, serendipety is a fact, only known afterwoods, looking back. Than she knows it is true, inspired by the spirits around her, who get her on the right track…

Ik word lichtelijk gek met al die geluiden om mij heen, verlang….naar rust.

En dwars door de lamellen zie ik de zon alweer onder gaan of opkomen,

hij volgt de cadans, en de maan volgt, zij het op afstand, door de bomen.

En dwars door mijn gedachten schiet een gedachte, alsof ik word gekust…

 

De televisie stoort….mij, het is alleen reclame, die de lust opwerkt, dit uur.

Dat is-tan-de-boel die de gemoederen bezig houdt, zo op dit moment van de dag.

Geen nieuws meer die de dag kleurt, niet groen als een ster, niet rood als een vlag.

Maar hard als een steen, hard as a rock, is het besef van alleen zijn, maar niet zuur…

 

Ik voel mij dichtelijk gek, om nieuwe inspiraties op te gaan doen, dit a-vond-uur,

Niet omdat het moet, maar omdat het kan, niet omdat ik man ben, maar ik ben stom!

Zei ik dat het mij stoort? Als ik de geluiden van haar stem in mijn oor hoor….verstom.

Neem rust en vind het moment van meditatie, met mijn benen tegen de muur…